Als bloembollenteler krijgt Rence Slootman uit Espel steeds vaker te maken met zorgen en kritiek uit zijn omgeving. Dat raakt hem meer dan je aan de buitenkant ziet. Hij wil uitleggen hoe hij werkt, maar merkt dat dit moeilijk is als mensen hun oordeel al klaar hebben. Het wantrouwen en de spanning die dat oplevert, kosten hem energie en hebben hem soms slapeloze nachten bezorgd.
Rence Slootman (39) is de derde generatie op een akkerbouw- en bloembollenbedrijf in Espel. Met ongeveer honderd hectare onder de ploeg, waarvan zo’n tachtig hectare voor tulpen en gladiolen, is hij regelmatig actief op gehuurde percelen. “We zijn daar gewoon te gast. Je komt eigenlijk elke keer als een nieuwe buur.”
Als wantrouwen stress oplevert
Wie met de spuit het land op gaat, krijgt niet altijd een vriendelijke blik. Rence merkt hoe gevoelig het onderwerp gewasbescherming ligt. “Je wordt gezien als iemand die anderen ziek spuit en ervoor zorgt dat mensen tien jaar korter leven.” Zo letterlijk wordt het meestal niet gezegd, benadrukt hij, maar soms voelt het voor hem wel zo.
Een confrontatie met omwonenden, enkele jaren geleden op een nieuwe locatie in Friesland, maakte indruk op Rence. Tijdens het planten sprak een buurvrouw hem aan op haar zorgen over de teelt. Hij probeerde de situatie eerst te sussen, maar een halfuur later zat het hem nog steeds niet lekker. Hij legde zijn werk stil en belde bij de betreffende buurvrouw aan. Hij wilde begrijpen waar haar zorgen vandaan kwamen en uitleggen hoe hij werkt.
”Ik was vooraf bang voor juridische stappen.”
Niet veel later werd er een buurtbijeenkomst georganiseerd, waar zijn bedrijfsvoering ter discussie werd gesteld. De situatie bracht de nodige spanning met zich mee. Naar aanleiding van zorgen en meldingen van omwonenden kreeg Rence te maken met controles van het waterschap en de NVWA. Hoewel hij ervan overtuigd was dat hij binnen de regels werkte, bleef het gevoel van wantrouwen aan hem knagen. Vooral de onzekerheid hoe de situatie zich verder zou ontwikkelen hield hem bezig. Ook was hij bang voor juridische stappen.
Uiteindelijk nodigde Rence een groep omwonenden uit op zijn erf. “Er kwamen maar een paar buurtbewoners,’’ merkt de ondernemer op. Met één van de omwonende sprak hij af dat hij haar via WhatsApp zou laten weten wanneer hij ging spuiten. Zij kon die informatie vervolgens met de rest van de buurt delen.
De gesprekken namen de spanning niet helemaal weg. Rence vindt het belangrijk te luisteren naar de omwonenden, maar wil zelf ook de ruimte krijgen om zijn verhaal te vertellen. “Ik ben gevoelig voor onrecht. Als iemand alleen maar aan het zenden is en je je eigen verhaal niet kwijt kunt, vind ik dat frustrerend.”
Je bedrijf staat niet los van jezelf
”Je zwaait, maar diep in je hart wil je graag uitleggen dat je alles volgens de regels doet.”
De spanning blijft niet altijd op het land achter. “Als zelfstandige heb je je hoofd al zo vol en dit komt er ook nog bij, dan veroorzaakt dat stress in je hoofd.” Het heeft hem zeker slaap gekost. Als hij tijdens het werk opnieuw iemand afkeurend ziet kijken, moet hij zichzelf ertoe zetten vriendelijk te blijven. “Je zwaait, maar diep in je hart zou je er het liefst even naartoe lopen om uit te leggen dat je alles volgens de regels doet.’’



“Dit is niet zomaar een baan die je aan het einde van de dag achter je laat”, zegt Rence. “Het is je bedrijf, je toekomst en kent een familiegeschiedenis.’’
Daarom komt kritiek op zijn manier van werken persoonlijk binnen. ‘’Wanneer je het gevoel hebt dat mensen je wantrouwen, ben je niet alleen bezig met de teelt, maar ook met hoe anderen naar je kijken. Dat kost energie en kan invloed hebben op jouw zakelijke keuzes.”
Rence kent voorbeelden van telers die rekening houden met de gevoeligheid van hun omgeving. Zo besloot een collega volgens hem geen lelies te telen naast een kinderdagverblijf uit angst voor ophef.
Zelf wil hij rekening houden met de omgeving, maar vindt ook dat een ondernemer zelf verantwoorde keuzes moet kunnen maken. “Het telen van bollen is gewoon een legale economische activiteit binnen mijn bedrijf. Dat betekent niet dat ik zorgen van anderen negeer.’’
Blijf niet tegenover elkaar staan
Rence begrijpt dat mensen vragen en zorgen kunnen hebben over gewasbeschermingsmiddelen, gezondheid en hun leefomgeving. Hij is van mening dat die zorgen aandacht verdienen, maar dat er ook ruimte moet zijn voor zijn verhaal. ‘’Het begrip moet wel van twee kanten komen.’’
Ook onder collega-bollentelers is het onderwerp steeds vaker gespreksonderwerp. Tijdens een bijeenkomst van zijn studieclub kwam het herhaaldelijk ter sprake. “Het gaat niet alleen over de teelt en de bedrijfsresultaten, maar ook over kritiek, wantrouwen en onzekerheid over de toekomst van de sector.”
”Communicatie is de langste weg, maar ook de beste.”
Juist daarom vindt Rence het belangrijk dat boeren hun verhaal kwijt kunnen en merken dat ze er niet alleen voor staan. Naast de zorgen wil hij ook ruimte houden voor de positieve kant van het vak en de liefde voor het telen.
Zijn overtuiging is helder: “Communicatie is de langste weg, maar ook de beste.” Hij verwacht niet dat iedereen het altijd met hem eens zal zijn. Wel hoopt hij dat mensen eerst met hem in gesprek gaan voordat ze hun oordeel klaar hebben.